THSK 23th Single : Why Have I Fallen In Love With You?

posted on 26 Jun 2008 16:01 by luv-u-xiahjunsu
どうして君を好きになってしまったんだろう?
Doushite Kimi Wo Suki Ni Natte Shimattandarou
Why Have I Fallen In Love With You?
どうして君を好きになってしまったんだろう
doushite kimi wo suki ni natte shimattan darou
Why did I end up falling for you?
เพราะเหตุใดสุดท้ายผมถึงต้องตกหลุมรักคุณ?

どんなに時が流れても君はずっとに
donna ni toki ga nagarete mo kimi wa zutto
No matter how much time has passed
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด

ここにいると思ってたの
koko ni iru to omotte ta noni
I still thought you were right here
ผมก็ยังเอาแต่คิดว่าคุณยังอยู่ตรงนี้

でも君が選んだのは違う道
demo kimi ga eranda no wa chigau michi
But you've already chosen a different path
แต่ในความเป็นจริงนั้น คุณได้เลือกทางเดินที่แตกต่างไปแล้ว


どうして君に何も伝えられなかったんだろう
doushite kimi ni nani mo tsutaerare nakattan darou
Why couldn't I call out to you at all?
ทำไมผมถึงตะโกนร้องเรียกหาคุณไม่ได้อีก

毎日毎晩募ってく思い
mainichi maiban tsunotteku omoi
Every day and night growing emotions
ในทุกวันทุกคืนความรู้สึกก็มีแต่เพิ่มมากขึ้น

あふれ出す言葉
afuredasu kotoba
And words overflow
ถ้อยคำที่มากมายที่เอ่อล้น

わかってたのに
wakatteta noni
But I realized that
แต่ผมก็ต้องเข้าใจ

もう届かない
mou todokanai
They'd never reach you again
ว่าผมจะไม่สามารถเอื้อมคว้าคุณกลับมาได้อีก


はじめて出会ったその日から
hajimete de atta sono hikara
Since that day I first met you
ตั้งแต่วันแรกที่ผมได้พบกับคุณ


君を知っていた気がしたんだ
kimi wo shitteita ki gashi tanda
I felt like I already knew you
ผมรู้สึกราวกับว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อน

あまりに自然に溶け込んでしまった二人
amari ni shizen ni tokekonde shimatta futari
You and I melded into each other so smoothly
เราค่อยๆรวมกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างนุ่มนวล




どこに行く乗りも一緒で君がいることが当然で
doko ni iku nori mo issho de kimi ga iru koto ga touzen de
It was natural for me to be where you were
ผมยังคงอยู่ในที่ที่เคยมีคุณ

僕らは二人で大人になってきた
bokura wa futari de otonaninatte kita
The two of us grew up together
เราทั้งคู่ต่างเติบโตมาด้วยกัน

でも君が選んだのは違う道
demo kimi ga eranda no wa chigau michi
But you've already chosen a different path
แต่คุณได้เลือกทางเดินที่แตกต่างไปแล้ว


どうして君を好きになってしまったんだろう
doushite kimi wo suki ni natte shimattan darou?
Why did I end up falling for you?
เพราะเหตุใดสุดท้ายผมถึงต้องตกหลุมรักคุณ?

どんなに時が流れても君はずっと
donna ni toki ga nagarete mo kimi wa zutto
No matter how much time has passed
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด

ここにいると思ってたのに
koko ni iru to omotteta noni
I still thought you were right here
ผมยังคงเอาแต่คิดว่าคุณยังอยู่ตรงนี้

もう帰れない
mou kaerenai
Now we can't turn back
แต่เราไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนก่อนได้อีกแล้ว


特別な意味を持つ今日を
tokubetsuna imi wo motsu kyou wo
The special meaning held by this day
ความหมายที่พิเศษกอบกุมเอาไว้ด้วยวันนี้


幸せ顔で立つ今日を
shiawase kao de tatsu kyou wo
Today you stood with a happy expression
วันนี้คุณยืนอยู่ด้วยการแสดงออกอย่างมีความสุข

きれいな姿で神様に願ってる君を
kireina sugata de kami sama ni negatteru kimi wo
You looked beautiful while praying to god
คุณดูสวยงามเหลือเกินเมื่อสวดภาวนาอ้อนวอนต่อพระเจ้า


僕じゃない人の隣で
boku janai hito no tonari de
But I wasn't the one next to you
แต่ผมไม่ใช่คนที่นั่งอยู่ข้างๆคุณอีกแล้ว


祝福されてる姿を
shukufukusareteru sugata wo
And the image of you receiving blessings
และภาพของคุณที่ได้รับพรนั้น

僕はどうやって見送ればいいのだろう
boku wa douyatte miokureba ii no darou
Of that how could I let go?
คือสิ่งที่บอกผมว่าทำอย่างไรถึงจะจากไป?


どうして君を好きになってしまったんだろう
doushite kimi wo suki ni natte shimattan darou
Why did I end up falling for you?
เพราะเหตุใดสุดท้ายผมถึงต้องตกหลุมรักคุณ?


あの頃の僕らのこと
ano koro no bokura no koto
How we were before
เมื่อก่อนเราเป็นอย่างไร

もう戻れない(考えた考えた)
mou modorenai(kangaeta kangaeta)
We can't return to it anymore (I've thought it through, thought it through)
ตอนนี้เราก็ไม่สามาถกลับไปเป็นเช่นนั้นได้อีกแล้ว (ผมได้แต่คิด ได้แต่คิด)


どうして君の手をつかみ奪えなかったんだろう
doushite kimi no te wo tsukami ubaenakattan darou
Why didn't I hold on to your hand?
ทำไมผมถึงไม่กอบกุมมือของคุณเอาไว้?

どんなに時が流れても君はずっと
donna ni tokiga nagarete mo kimi wa zutto
No matter how much time has passed
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่

僕の横にいるはずだった(そのままに)
boku no yoko ni iru hazu datta (sono mama ni)
You should've always been by my side (never changing)
คุณไม่อาจอยู่เคียงข้างผมอีกแล้ว (ไม่อาจเปลี่ยนแปลง)


それでも君が僕のそば離れていても
soredemo kimi ga boku no soba hanaretei temo
But still, even if I'm nowhere near you anymore
แต่กระนั้น แม้ว่าจะไม่มีที่ให้ผมได้อยู่ใกล้ๆคุณได้อีก

永遠に君が幸せでいること
eien ni kimi ga shiawase de iru koto
I'm praying that you May be happy for eternity
แต่ผมก็ยังภาวนาว่าคุณจะมีความสุขตลอดไป

ただ願ってる たとえそれがどんなに寂しくても(寂しくても)
tada negatteru tatoe sore ga donna ni sabishikute mo (sabishikute mo)
No matter how much that would make me lonely (no matter how lonely)
ไม่ว่ามันจะทำให้ผมต้องโดดเดี่ยวมากเพียงใดก็ตาม (ไม่ว่าจะโดดเดี่ยวอย่างไรก็ตาม)
โอ้วววววววววววววววววววววว
อยากบอกว่าคลั่งเพลงนี้มากมาย อยากแต่งSF  (ได้ข่าวว่าเพลงที่แล้วยังแต่งไม่เสร็จล่ะ คริๆ)
แต่ว่าวีชอบจริงๆนะเนี่ย แบบว่าสามารถฟัง 499 รอบ ต่อวันได้เลยอ่า (เว่อร์ไปละ)
ชอบเหมือนกันมั้ย ปกซิงเกิ้ลขาวได้อีก น้องน่ารัก น่ารัด ได้ไม่เลิก ครับพี่น้องงงงงงงง
ดูmvยัง เหอะๆ ไปหาดูนะ (ไม่มีปัญญาเอาลงให้ได้ดูกัน ขอโทษ) ไม่ค่อยเศร้าเท่าไหร่อ่าเนอะ
นางเอกสวยดี พระเอกดูแล้วคล้ายๆ น้องมิน อ่า ช่วงใดช่วงหนึ่งของชีวิตนี่แหละ
ตอนที่น้องมินตัดผมทรงเอ๊าะๆ แบบนั้นอ่า วีว่า คล้ายๆ คริๆ เจอกันเร็วๆนี้ รักษาสุขภาพด้วย
Credit Translate into Thai : By nakadoii *_*

[fic] Darkness Eyes >Chapter:6

posted on 22 Jun 2008 15:10 by luv-u-xiahjunsu

Title: Darkness  Eyes

Chapter: V I

Couple: YooSu

Author: luv-u-xiahjunsu

 

 

 

 

 

 

 

 

            เช้าวันใหม่ที่อากาศยังคงหนาวเหน็บ บ้านตระกูลปาร์คดูจะคึกคักกันแต่เช้าตรู่เมื่อคุณนายปาร์คตื่นแต่เช้าลงมาเข้าครัวด้วยตัวเองเพื่อลงมือทำอาหารสุดพิเศษให้ลูกชายสุดที่รักทาน เมื่อประชุมลงมติกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าอาหารที่คุณนายปาร์คทำเป็นเพียงอย่างเดียวคือขาวต้มกุ้ง ในครัวก็เริ่มวุ่นวายกับการวิ่งวุ่นของคุณนายปาร์ค แม่บ้าน และเด็กรับใช้อีกสี่ห้าคน

 

            ไม่ว่าในห้องครัวจะวุ่นวายขนาดไหนแต่ก็ไม่สามารถทำให้สองร่างที่นอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนามีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเลย จุนซูหลับตาพริ้มทำปากเสียงดังแจ๊บๆเป็นครั้งคราวท่าทางจะฝันดี ร่างเล็กนอนกอดยูชอนแน่น หัวกลมๆก็ซบลงกับอกกว้าง มีความสุขซะจนไม่อยากตื่น ส่วนยูชอนที่ตื่นนานแล้วแต่ก็ไม่คิดจะลุก ไม่ปลุกจุนซู แน่นอนว่ามีเจ้าตัวเล็กนี่ให้กอดตอนตื่นขึ้นมาทุกวันมันรู้สึกดีแค่ไหน

 

            ยูชอนเผยยิ้มออกมาทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ เมื่อนึกถึงคืนสำคัญคืนนั้น ความรู้สึก สัมผัสที่ลึกซึ้ง เฮ้อ!!! แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้กุ๊กกิ๊กๆ กะเจ้าตัวเล็กนี่อีกเลย ก็จุนซูพอตื่นขึ้นมาก็โวยวายใหญ่เลยว่าผมทำเค้าเจบ งอนไปเป็นวัน กว่าจะง้อได้ แปลกคนจริงๆเลย เวลาเอาใจผม ก็เอาอกเอาใจประคบประหงมอยากได้อะไรก็จัดให้ได้ แต่เวลางอนก็ดื้อไม่สนใจอะไรซักอย่าง ฮะ..ฮะ น่ารักจริงๆเลย ผมว่าวันนี้ผมจะทำตัวเป็นเด็กดีซะหน่อยดีกว่า ปล่อยให้นอนไปจนพอใจเลยจะได้ไม่หงุดหงิด ไม่แน่วันนี้จุนซูอาจจะอนุญาติให้ดื่มน้ำอัดลมหรือกาแฟมั่งก็ได้

 

            ~ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...~

 

            "คุณหนูคะ ตื่นรึยังคะ" เสียงเคาะประตูและเด็กรับใช้ดังขึ้นทำลายฝันหวานของยูชอน

 

            หมดกัน ความหวังของช้านนน (T_T) ยูชอนคิดอยู่ในใจอย่างอยากจะร้องไห้

 

            "คุณหนูคะ คุณหนู"

 

            "ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว" ยูชอนเอ่ยบอกอย่างไร้อารมณ์ เริ่มรู้สึกถึงความเคลื่นไหวของจุนซู

 

            "อื้อ..." จุนซูส่งเสียงครางขัดใจอย่างที่เผลอทำเป็นประจำออกมา

 

            "จุนซู นอนต่อเถอะ" ยูชอนรีบบอกอย่างเอาใจ กอดจุนซูแน่นขึ้นและลูบผมให้อย่างเคย แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเจ้าตัวเล็กขี้เซายันตัวลุกขึ้นมา

 

            "อรุณสวัสดิ์ครับคุณยูชอน" จุนซูเอ่ยทักทายเสียงงัวเงีย เอามือขยี้ตาไปมา

 

            "อะ..อรุณสวัสดิ์จุนซู ไม่นอนต่อเหรอ"

 

            "ไม่อ่ะครับ คุณยูชอนตื่นนานแล้วเหรอครับ"

 

            "อะ .. อืมมม" ยูชอนตอบพลางพยักหน้าเล็กน้อย ยังมีความหวังอยู่นิดๆว่าจุนซูจะเห็นใจที่เค้าตื่นนานแล้วแต่ไม่ยอมปลุก ยูชอน นายยังมีหวัง

 

            "ตื่นนานแล้ว แล้วทำไมไม่ปลุกผมล่ะครับ รู้มั้ยครับว่านอนบ้านคนอื่นน่ะนอนตื่นสายมันไม่ดี" จุนซูถามออกมาอย่างเอาเรื่อง ทำเอายูชอนทำหน้าไม่ถูก หมดกัน หมดสิ้นแล้วความหวังของปาร์คยูชอน

 

            "กะ...ก็" พูดออกมาได้แค่นี้เพราะไม่มีเหตุผลใดๆที่จะแก้ตัวเลย โธ่!!! เอาใจยากชะมัดเลยเจ้าตัวเล็กเนี่ย ตกลงผมผิด!!! ฉันผิดเองจุนซู ฉันผิดเอง

 

            "ตื่นแล้วก็ลุกสิครับ" จุนซูเอ่ยบอกเสียงห้วนก่อนจะพายูชอนไปในห้องน้ำ และจัดการบอกต่ำแหน่งของสบู่ แชมพูเสร็จเรียบร้อยก็จะเดินออกมารอข้างนอก แต่กลับโดนยูชอนรั้งไว้ก่อน

 

            "จุนซู... ฉันแค่อยากให้นายนอนนานๆ ไม่อยากปลุกนายกลัวว่านายจะอารมณ์เสีย .... ก็แค่นั้นเอง ....ขอโทษนะ" ยูชอนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเศร้าๆ รู้สึกน้อยใจขึ้นมาเมื่อทำอะไรก็ไม่ถูกใจซักอย่าง แต่จุนซูกลับยิ้มกว้าง

 

            "ฮะ...ฮะ ในที่สุดก็พูดออกมาซะที ก็ตอนผมถามทำไมไม่ตอบล่ะครับ หืม?" จุนซูหัวเราะลั่นเอ่ยถามเสียงสดใส ทำเอายูชอนงง

 

            "น่ารักอย่างนี้ต้องให้รางวัลซะหน่อยแล้ว" จุนซูพูดจบก็รั้งใบหน้ายูชอนเข้ามาจุ๊บเบาๆที่ริมฝีกปากอิ่ม

 

            "อาบน้ำเสร็จแล้วเรียกผมนะครับ" พูดจบก็รีบวิ่งออกจากห้องน้ำไป ปล่อยให้ยูชอนยืนยิ้มค้างกับความน่ารักของจุนซูอยู่คนเดียว นายนี่มันจริงๆเลยนะจุนซู รอให้กลับไปที่คอนโดก่อนเถอะ จะเอาคืนให้คุ้มเลยคอยดู

 

 

 

 

~*~*~*~*~*~ Darkness Eyes ~*~*~*~*~*~

 

 

 

 

            ~~"~~"~~"~~"~~"~~"~~"~~"~~

 

            เสียงออดประตูดังขึ้น ทำให้จุนซูที่นอนหนุนตักยูชอนดูทีวีอยู่อย่างสบายอารมณ์รีบดีดตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตูห้องโดยไม่สนใจจะดูจอมอนิเตอร์เล็กข้างประตูเลยแม้แต่น้อย เมื่อประตูถูกกระชากเปิดออกก็พบกับชายร่างสูง ผมสีดำสั้น ใบหน้าคมคาย จมูกโด่งรั้น ทำให้ใบหน้านั้นช่างน่าดึงดุดใจไม่น้อย ดวงตาที่จุนซูมองว่ามันเหมือนกับของยูชอนไม่มีผิด หากแต่ว่าต่างกันเพียงแค่ของชายตรงหน้านี้ดูมีชีวิต

 

            จุนซูมองดูอย่างอึ้งๆ ผู้ชายคนนี้หน้าตาคล้ายคุณยูชอนจัง ไม่ต่างจากร่างสูงตรงหน้าที่มองจุนซูตาแทบไม่กระพริบ น่ารักเป็นบ้าเลย

 

            "เอ่อ... มาหาใครครับ" จุนซูเอ่ยถามขึ้นในที่สุด หลังจากที่เงียบอยู่นาน

 

            "สวัสดีครับ ผมชื่อริกกี้ครับ เป็นน้องชายของพี่ยูชอน" ผู้มาเยือนเอ่ยแนะนำตัวเองเมื่อถูกดึงสติกลับคืนมา

 

            "อ๋อ... เอ่อ ครับ เชิญครับ" จุนซูเอ่ยบอกอย่างตะกุกตะกัก แต่ช่างน่ารักเหลือเกินในสายตาคนมอง

 

            ริกกี้หรือปาร์ค ยูฮวาน ลูกชายคนเล็กของคุณนายปาร์ค อึนเช น้องชายคนเดียวของปาร์ค ยูชอน ยิ้มให้จุนซูก่อนจะเดินตามเข้าไปข้างใน และก็อดแปลกใจไม่ได้ เดี๋ยวนี้พี่ชายเค้าเปลี่ยนสไตล์การแต่งห้องใหม่แล้วเหรอ แปลกๆดีแฮะ ยิ่งเข้าไปไกลก็ยิ่งเห็นชัดมากขึ้น ว่าทั่วทั้งห้องนั้นปกคลุมไปด้วยฟองน้ำ ไม่มีเหลี่ยมมุมไหนรอดพ้นเลย

 

            "ใครมาเหรอจุนซู" ยูชอนเอ่ยถามขึ้นเมื่อรู้สึกได้ว่ามีคนเดินเข้ามามากกว่าหนึ่งคน หนึ่งคนนั้นก็คือจุนซูเค้าจำได้ดี แต่อีกคนนั้นความรู้สึกไม่คุ้นเอาซะเลย

 

            "Hey!!! Guy!!!" ยูฮวานเอ่ยทักยูชอนก่อนที่จุนซูจะได้อ้าปากตอบ  พร้อมกับเดินไปตบบ่าพี่ชายสองสามทีและนั่งลงข้างๆ

 

            การมาเยือนของน้องชายทำให้ยูชอนค่อนข้างตกใจอยู่ไม่น้อย แต่ร่างสูงก็เผยยิ้มดีใจออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ก่อนจะยื่นกำปั้นออกไปในทิศทางที่ยูฮวานนั่งอยู่ ยูฮวานยื่นกำปั้นออกมาชนเบาๆ ทั้งสองก็เปลี่ยนเป็นแบมือประกบทำ Hi5 กันก่อนจะถูกยูฮวานดึงเข้าไปกอดอย่างดีใจ

 

            "เฮ้!! ยูฮวาน นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่" ยูชอนถามออกมาอย่างยิ้มๆ

 

            "พี่อ่ะ!!! ริกกี้สิ ริกกี้ ยูฮง ยูฮวานอะไรกัน ไม่แนวเลย" ยูฮวานแย้งขึ้นมาทันที

 

            "ฮ่า...ฮ่า.... อย่าลืมกำพืชตัวเองสิ ปาร์ค ยูฮวาน" ยูชอนเอ่ยเน้นเสียงหนักในคำท้าย รู้ทั้งรู้ว่าน้องชายคนเดียวของเค้าไม่ชอบให้เรียกชื่อเกาหลี แต่ก็ขอให้ได้แกล้งกันไว้ก่อนล่ะน่า

 

            "แล้วมายังไงล่ะเนี่ย" ยูชอนรีบพูดเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะมีมวยกันซะก่อน

 

            "โธ่!!! คุณชายยูชอน ถามอะไรไม่คิดอีกละ อเมริกานะครับ ผมไม่ล่องเรือสำเภามาหรอกน่า" คำตอบกวนๆทำเอายูชอนหมดความอดทน เหวี่ยงหมัดออกไปมั่วๆตรงหน้า แต่ยูฮวานก็หลบทัน

 

            "นี่ๆ คิดจะมีเรื่องกับเด็กแนว คิดผิดคิดใหม่นะคร้าบบ คุณชาย" ยูฮวานเอ่ยบอกพี่ชายอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันมามองจุนซูที่นั่งหัวเราะคิกคิกอยู่

 

            "อ้า...ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลยนะครับ คุณคนน่ารัก" ยูฮวานเอ่ยถามจุนซูเสียงหวานส่งสายตาหวานเยิ้มไม่แพ้เสียงไปให้ทำเอาจุนซูชักเขิน แต่ไม่ทันที่จุนซูจะได้แนะนำตัว

 

            "จุนซู... มานี่" ยูชอนเอ่ยเรียกน้ำเสียงยากจะคาดเดา พลางอ้าแขนกว้างเพื่อบอกให้จุนซูรู้ว่า มาให้กอดเร็วๆ

 

            ถึงแม้จะเกรงใจแขกผู้มาเยือน แต่จุนซูก็เดินเข้ามาหายูชอน ก่อนจะโดนดึงให้นั่งลงบนตัก ยูชอนรีบวาดแขนโอบจุนซูไว้แน่น

 

            "เจ้าตัวเล็กนี่ ของฉัน นายห้ามยุ่ง ห้ามแม้แต่จะคิด" ยูชอนเอ่ยสั่งน้องชายเสียงหนักแน่น ไว้ใจได้ที่ไหนกัน เจ้านั่นเจ้าชู้จะตายไป ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่เคยเห็นหน้าจุนซูแต่ก็พอจะเดาออกว่าเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดนี่ต้องน่ารักมากแน่ๆ ไม่งั้นไอ้เด็กแนวนั่นไม่ทำเสียงอ่อนเสียงหวานขนาดนั้นหรอก

 

            เหตุการณ์ตรงหน้านั้นทำเอายูฮวานอึ้ง แต่ก็อดเผยยิ้มดีใจออกมาไม่ได้ พี่ชายของเค้าไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่คิด โดยเฉพาะสภาพจิตใจ เพราะเท่าที่เห็นกำลังใจคงดีไม่น้อย แต่ก็อย่างว่า กัดกันมาตั้งนานจะให้ยอมง่ายๆได้ยังไง ถึงจะเป็นคนป่วยก็เถอะ

 

            "มาห้ามผมได้ยังไงล่ะครับ ของอย่างนี้มันอยู่ที่หน้าตา และคารม ใช่มั้ยครับจุนซู" ยูฮวานแกล้งท้าทายพี่ชายก่อนจะเบนสายตาไปหาร่างเล็กในอ้อมกอดที่แทบจะจมหายไปในตัวยูชอน

 

            จุนซูไม่เอ่ยตอบคำถามใดๆ รู้สึกถึงแรงกอดที่แน่นขึ้นจนต้องกอดตอบ เข้าใจดีว่ายูชอนกังวลมากแค่ไหน ถึงแม้จะรู้ว่ายูฮวานล้อเล่นก็ตาม แต่ยูชอนในตอนนี้ไม่พร้อมจะเสียอะไรไปเลย

 

            "แล้วทำไมมาเร็วจังล่ะ ไหนแม่บอกว่าอีกสองอาทิตย์ไง" ยูชอนเปลี่ยนเรื่องพูดแทบจะในทันทีเพื่อจะกันเด็กแนวออกห่างจากเรื่องจุนซู

 

            "ก็ถ้าผมมาตามที่แม่บอก พี่ก็จะเอาจุนซูไปซ่อนอ่าดิ" ยูฮวานยังคงตอบคำถามวกเข้าหาจุนซูจนได้

 

            "นี่!!!!!" ไม่รู้จะสรรหาถ้อยคำไหนที่เหมาะสมมาบรรเลงสรรเสริญไอ้เด็กแนวตัวแสบนี่

 

            "ให้ผมนอนห้องเดียวกับพี่ใช่มั้ย"

 

            "เฮ้ย มานอนกับฉันทำไม กลับไปนอนบ้านสิ"

 

            "ได้ไง ผมจะมาอยู่กับพี่ ก็ต้องนอนที่นี่สิ"

 

            "ไม่ต้องเลย กลับอเมริกาไปเลยไป" คำพูดออกจะรุนแรงที่เปล่งออกไปทำเอาจุนซูถึงกับสะดุ้ง แต่สำหรับยูฮวานแล้ว เค้ารู้ดีว่าพี่ชายรักเค้ามากแค่ไหน และดีใจแค่ไหนที่เค้ากลับมา ก็แค่กลัวเสียฟอร์มก็เท่านั้นเองแหละน่า

 

            "โหย ไอ้เราก็อุตส่าห์คิดถึง สอบเสร็จก็รีบกลับมาหาเลยนะเนี่ย" ยูฮวานแกล้งพูดน้อยใจ

 

            "ใครขอร้องไม่ทราบ"

 

            "เอาน่า ผมจะมาอยู่เป็นเพื่อนพี่ไง เดือนหน้าจุนซูของพี่ต้องไปเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ น้องชายแสนดีคนนี้ก็จะมาอยู่เป็นเพื่อนพี่ชายไงคร้าบบ" ยูฮวานเอ่ยบอกน้ำเสียงหยอกล้อ ยูชอนอยากจะยิ้มออกมาใจแทบขาด แต่ก็ต้องฟอร์มไว้ก่อน

 

            "ไม่ต้อง ฉันอยู่คนเดียวได้น่า แล้วนายรู้เรื่องจุนซูได้ไง ฮะ!!!"

 

            "แม่บอก"

 

            "ผมว่าให้คุณยูฮวานมาอยู่ด้วยก็ดีแล้วนะครับคุณยูชอนจะได้ไม่เหงา แล้วอีกอย่างอยู่กันเยอะๆก็สนุกดีออก" จุนซูที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขัดขึ้น

 

            "ไม่เอาอ่ะ" ยูชอนเอ่ยบอกจุนซูอย่างเอาแต่ใจ ใบหน้าถูไถไปมากับใหล่เล็ก ทำเหมือนกับว่าในห้องนี้มีเพียงเค้าสองคน

 

            "อะ แฮ่มๆ..." ยูฮวานกีแอมขัดจังหวะการออดอ้อนของยูชอน แปลกใจไม่น้อยที่ คุณชายยูชอนผู้สง่าและเคร่งขรึม ปกครองคนในบริษัทนับพันชีวิตจะกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆไปได้

 

            "สนใจผมหน่อยสิครับ ผมยังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้นะ"

 

            "ก็กลับไปซะสิ" ยูชอนเอ่ยบอกอย่างไม่ใส่ใจ และหันกลับไปอ้อนจุนซูต่อ

 

            "คุณยูชอนไปพูดอย่างนั้นได้ไงครับ คุณยูฮวานเค้าอุตส่าห์มาหานะครับ" จุนซูเอ่ยปรามเกรงว่ายูฮวานจะคิดมาก

 

            "นั่นสิครับ" ยูฮวานรีบเสริมทับ เมื่อจุนซูเข้าข้างเค้า

 

            "จุนซูนายเบื่อฉัน ไม่อยากอยู่กับฉันแล้วเหรอ" ยูชอนเอ่ยถามจุนซูหน้าเศร้าๆ น้ำเสียงน้อยใจอย่างเห็นได้ชัดพลางคลายอ้อมกอดออก บ่งบอกให้รู้ว่าน้อยใจเข้าซะแล้ว

 

            "ไม่ใช่นะครับ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะครับ อย่างอนสิ ผมแค่อยากให้คุณมีเพื่อนอยู่ด้วยตอนที่ผมไม่อยู่ ผมไม่ได้หมายความว่าไม่อยากอยู่กับคุณนะ" สองมือเล็กลูบใบหน้าของคนตรงหน้าไปมา

 

            "หรือว่าที่ไม่อยากให้คุณยูฮวานอยู่ด้วย เพราะคุณอยากได้พยาบาลสาวๆสวยๆมาดูแลใช่มั้ยล่ะครับ" จุนซูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้ออันตราย และทำท่าว่าจะลุกออกไป

 

            "มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นนะจุนซู ไม่ใช่นะ" ยูชอนรีบตะคุบจุนซูไว้ในอ้อมแขนก่อนจะละล่ำละลักปฏิเสธ

 

            "ก็ได้ๆ ให้ยูฮวานอยู่ด้วยก็ได้นะ" ยูชอนเอ่ยตกลงออกมาอย่างจำใจ จุนซูเผยยิ้มออกมาเมื่อแผนการสำเร็จ ยูฮวานนั่งมองอยู่อย่างอึ้งๆ แน่จริงๆเลยคิมจุนซู

 

            "แต่นายต้องย้ายมาอยู่ห้องฉันนะ จุนซู"ยูชอนหันไปอ้อนจุนซูต่อ โดยไม่สนใจยูฮวาน

 

            "อ้าวพี่ แล้วผมล่ะ"

 

            "นายก็อยู่ห้องของจุนซูไง" ยูชอนเอ่ยบอกอย่างไม่ใส่ใจ

 

            "ให้ผมนอนห้องเดียวกับจุนซูเหรอ"

 

            "ทะลึ่ง!!!!! นายน่ะอยู่คนเดียวไปเลย"

 

            " ฮ่า...ฮ่า... ก็นึกว่าพี่จะให้ผมนอนห้องเดียวกับจุนซู ว้า น่าเสียดาย" ยูฮวานเอ่ยก่อกวนพี่ชายอย่างไม่ลดละ

 

            "แล้วกระเป๋าเสื้อผ้าของคุณยูฮวานล่ะครับ" จุนซูรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะเกิดศึกสายเลือด

 

            "กระเป๋าของผมเดี๋ยวคนที่บ้านจะเอามาให้น่ะครับ พอดีว่าผมคิดถึงพี่ชายสุดที่รักน่ะครับเลยรีบมา" ยูฮวานเอ่ยบอกเสียงหวาน จงใจจะแกล้งพี่ชายที่เบ้ปากใส่เค้าไม่หยุด

 

            "ถ้าอย่างงั้นผมไปเก็บของก่อนนะครับ" จุนซูบอกก่อนจะพยายามดันตัวออกจากยูชอน แต่ก็ไม่ง่ายเอาซะเลย

 

            "ให้ฉันไปช่วยมั้ย จุนซู" ยูชอนเอ่ยถามอย่างเอาใจ รู้ตัวดีว่าช่วยอะไรไม่ได้แต่ก็อยากอยู่ใกล้ๆจุนซู ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

 

            "ไม่ต้องหรอกครับ นั่งคุยกันไปเถอะ"

 

            "งั้นให้ผมไปช่วยนะครับ จุนซู" ยูฮวานรีบเสนอตัวเข้าช่วยแต่ก็โดนขัดซะก่อน

 

            "ไม่ต้องเลยนายน่ะ นั่งอยู่เฉยๆนั่นแหละ"

 

            "ทำไมล่ะ ก็ผมอยากช่วยอ่ะ"

 

            "ก็บอกว่าไม่ต้องไง"

 

            "ก็ผม..."

 

            "โอ้ย!!!!!! หยุดๆๆ ไม่ต้องทั้งสองคนนั่นแหละ นั่งอยู่เฉยๆนี่แหละ กัดกันเป็นเด็กไปได้" จุนซูตะโกนออกมาอย่างหงุดหงิด ทำเอายูฮวานถึงกับอึ้งงับปากแทบไม่เป็น ส่วนยูชอนที่ถึงแม้จะเคยโดนมาแล้วเวลาที่จุนซูแปลงร่างก็ยังต้องเงียบไป จุนซูนี่น่ากลัวจริงๆเลย แล้วอันไหนคือตัวตนที่แท้จริงล่ะเนี่ย เด็กแนวชักกลัวซะแล้ว

 

            จุนซูลุกเดินเข้าไปยังห้องของตัวเองทิ้งให้สองพี่น้องนั่งเงียบทำตาปริบๆอยู่ในห้องรับแขก รู้ฤทธิ์จุนซูน้อยไปซะแล้ว

 

 

 

 

~*~*~*~*~*~ Darkness Eyes ~*~*~*~*~*~

 

 2 B Con.

 

 

 

โอ้ววววววววววววววววววววววว

กลับมาแล้ววววววววววววววววว ไม่รู้ว่ายังมีคนเข้ามาอยู่รึเปล่า เพราะหายไปชาติครึ่ง

จนบางคนนึกว่าตายไปแล้ว

ยังค่ะ ยังไม่ตาย คิดถึงทุกคนเลย ดีใจออกนอกหน้า ยังมีคนทวง [T_T] พาร์ทนี้อาจจะแปร่งๆ

ยังไงไม่รู้ รู้สึกว่ายิ่งแต่งยิ่งแย่ ยังไงก้อบอกกันด้วยนะคะ แล้วครั้งหน้าจะพยายามให้ยิ่งยวด

มีความสุขกับชีวิตนะคะ ช่วงนี้ฝนตก อากาศไม่ค่อยแน่นอน เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวฝนตก

ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ เป็นห่วง พกร่มติดตัวกันไว้ก่อนก้อดีนะคะ เผื่อจะได้มีฉากโรแมนซ์

เจอพระเอกท่ามกลางสายฝนกัน อารายประมาณนี้ คริๆ

 

และที่สำคัญ อยากจะบอก

[ pu, tit, haru ,  kiss , M i n o c c h i`` , minnie, kaewyoon,  nu_nnjj , ying_eaw ,  Kimpossible ,

FunkyBoyZ` ♥ YS ! , NNN , NooN, Ira,  Fii ,  $.:PYC+SCM:.$ , lovelove_yoosu , พพดเrakxiah

 ^ M • M ^ ,  hed , may, All Su , JJ-EP ,  yoosu ,  koopkip, RedM@RiN, @BearHUG's home ,

Chokiichokii, 김준수 F๐r€veR , jun, JIYUN ]  

ขอบคุณทุกคนที่ผ่านเข้ามา ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์ที่ให้กำลังใจ และขอบคุณพี่สาวที่แสนดีทั้งสองคน

 Almond Meringue ,  คิมแชยอน พี่คือสุดยอด ของหนูเลยค่ะ

 

 

[Fic]Darkness eyes >Chapter:5 (part 2)

posted on 18 Mar 2008 00:57 by luv-u-xiahjunsu

Title: Darkness  Eyes

Chapter: V (part 2)

Couple: YooSu

Author: luv-u-xiahjunsu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ณ ห้องอาหารสุดหรูของบ้านตระกูลปาร์ค โต๊ะยาวขนาดนั่งหกคนถูกปูด้วยผ้าปูโต๊ะลูกไม้สีขาวเนื้อดี ตรงกลางโต๊ะประดับด้วยแจกันกุหลาบสีแดงสด อาหารชั้นดีสี่ห้าอย่างถูกจัดตกแต่งไว้ในจานใบสวย วางไว้บนโต๊ะอย่างสวยงามและลงตัว

 

 

            เก้าอี้หัวโต๊ะนั้นเก้าอี้ถูกเลื่อนออกเมื่อคุณนายปาร์คเข้ามานั่ง ตามมาด้วยจุนซูที่พยุงยูชอนเดินมานั่งขนาบข้างมารดา เด็กรับใช้ในบ้านเดินมาตักข้าวลงในจานของเจ้านายทั้งสาม เมื่อเห็นว่านั้งเสร็จเรียบร้อยแล้ว อีกคนก็เดินมารินน้ำเปล่าเย็นๆลงในแก้วทรงสูงสีใส แก้วอีกหนึ่งใบของคุณนายปาร์และจุนซูถูกเติมด้วยน้ำส้มคั้น

           

            "เปลี่ยนเป็นน้ำส้มคั้นด้วยครับ" เด็กรับใช้ชะงักเหยือกใส่น้ำอัดลมที่กำลังจะรินใส่แก้วของยูชอน เจ้านาย ผู้ซึ่งชื่นชอบน้ำอัดลมเป็นชีวิตจิตใจ แล้วเงยหน้าขึ้นมองจุนซูอย่างงงๆ ไม่เว้นแม้แต่คุณนายปาร์คก็มองอย่างสงสัยเช่นกัน

           

            "ของคุณยูชอนเปลี่ยนเป็นน้ำส้มคั้นด้วยครับ" จุนซูบอกเสียงจริงจัง

           

            "โธ่ จุนซู ขอน้ำอัดลมไม่ได้เหรอ" ยูชอนทำเสียงอ้อนๆ ซึ่งเป็นที่น่าตกใจของเด็กในบ้านและมารดาเป็นอย่างยิ่ง

            

            "ไม่ได้ครับ" จุนซูเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น หากแต่หน้าตานั้นยิ้มแย้ม ทำเอาหน้าตาแสนจะมีความหวังของยูชอนเลือนหาย

           

            "แก้วเดียวเองนะ ฉันไม่ได้กินบ่อยๆซักหน่อย นานๆกินที นะ จุนซูนะ" ยูชอนออดอ้อนจุนซู พยายามทำหน้าที่คิดว่าน่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้ เด็กรับใช้ยังถือเหยือกชะงักอยู่ไม่ขยับคิดอยู่ในใจว่าหากไม่รินน้ำอัดลมให้ยูชอน หล่อนจะยังมีงานทำอยู่รึเปล่านะ การขัดใจ ปาร์ค ยูชอน ถือเป็นความผิดอย่างมหันต์ในบ้านหลังนี้

           

            "ก็ได้ครับ แต่...แค่แก้วเดียวนะครับ" น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวจากร่างเล็กแต่ก็ทำให้ยูชอนแสดงอาการดีอกดีใจจนออกนอกหน้า ทำเอาเด็กในบ้าน คุณแม่บ้าน คุณนายปาร์ค ถึงกับอึ้งกิมกี่

           

            "จุนซูใจดีจังเลย" ยูชอนเอ่ยบอกอย่างเอาใจพลางยิ้มกว้าง

           

            "รินแค่แก้วเดียวนะครับ" จุนซูหันมาบอกเด็กรับใช้ที่ยังคงถือเหยือกค้างอยู่อย่างยิ้มแย้ม เด็กรับใช้รีบรินน้ำอัดลมให้ยูชอนและรีบหลบออกจากสถานการณ์อันน่าตื่นตะลึงนั้นทันที

           

            "จุนซู นี่แก้วอะไร" ยูชอนเอ่ยถามเมื่อยื่นมือออกมาจับแก้วหนึ่งในสองใบทางด้านขวามือ

           

            "น้ำเปล่าครับ" ยูชอนรีบปล่อยมือออกและเลื่อนไปจับแก้วอีกในหนึ่งทันทีที่จุนซูบอก กลิ่นน้ำอัดลมสีดำยี่ห้อดังที่โปรดปรานลอยเตะจมูก ทำให้ยูชอนอดที่จะสูดเข้าไปลึกๆไม่ได้ เมื่อสูดกลิ่นจนพอใจแล้วร่างสูงก็กระดกน้ำอัดลมเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนไม่เคยได้กินมาก่อน ทำเอาผู้ที่อยู่ในเหตการณ์อึ้งกันถ้วนหน้าอีกครั้ง ก็รู้อ่านะว่าชอบแต่ก็ไม่น่าจะกินเหมือนอดอยากขนาดนี้นี่นา

           

            "ค่อยๆกินสิลูก ยูชอน เดี๋ยวก็สำลักหรอกลูก" คุณนายปาร์คเอ่ยบอกยูชอนอย่างเป็นห่วง จุนซูที่นั่งมองอยู่ยิ้มระรื่น น่ารักจริงๆเลยคุณยูชอนเนี่ย

            

            "ทำเหมือนไม่เคยกินไปได้น่ะลูก" คุณนายปาร์ค พูดออกมายิ้มๆที่เห็นลูกชายทำตัวน่ารัก ไม่เหมือนปาร์ค ยูชอน ผู้เคร่งขรึม มาดเนียบเลยซักนิด

           

            "อ่า...~~~~~........" ยูชอนเปล่งเสียงแสดงความสดชื่นจนเกินจริงเมื่อละเลียดหยดสุดท้ายของน้ำอัดลมและวางแก้วลง คนทั้งห้องไม่เว้นแม้แต่จุนซูยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้

           

            "อร่อยจังเลยเลยครับ แม่รู้มั้ยว่าผมไม่ได้กินมาเกือบสามอาทิตย์แล้วนะครับ" ยูชอนเอ่ยบอกเหมือนจะฟ้องหน่อยๆ

           

            "อ้าว ทำไมล่ะลูก คุณแม่บ้านบอกว่าซื้อเตรียมไว้ให้ลูกเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ" คุณนายปาร์คเอ่ยถาม มองหน้าแม่บ้านคนสนิทและหันมามองจุนซูที่ยังคงยิ้มระรื่นอยู่

           

            "ก็มันไม่มีประโยชน์นี่ครับ ทีแรกผมก็จะให้กินอาทิตย์ละครั้งนะครับ แต่คุณยูชอนดื้อน่ะครับก็เลยถูกงด" จุนซูเอ่ยบอกให้ทุกสรรพชีวิตได้แจ้งถึงที่มาแห่งความสงสัย เด็กในบ้านบางคนถึงกับตะลึงยิ่งกว่าเดิม โอ้ว...คุณจุนซู นี่แน่จริงๆเลย ขนาดคุณผู้หญิงยังไม่กล้าขัดใจคุณหนูยูชอนเลย

            

             "อ้อ..." คุณนายปาร์ค รับคำอย่างไม่ค่อยจะเชื่อหูตัวเองซักเท่าไหร่ ว่าสิ่งที่ได้ยินมาเป็นเรื่องจริง

           

            "ทานอาหารกันเถอะจ่ะ อาหารเย็นหมดแล้ว" คุณนายปาร์ค เอ่ยบอกก่อนจะลงมือทานอาหารเย็นมื้อที่สุดแสนจะพิเศษที่ลูกชายสุดที่รักนั่งทานด้วยกัน นี่ถ้าหากว่ายูฮวานอยู่ด้วยก็คงจะดี

            ทานกันไปคุยกันไป คุณนายปาร์คก็ดูจะมีความสุขกับการตักอาหารใส่จานของลูกชายและจุนซู อาหารส่วนใหญ่บนโต๊ะล้วนแต่เป็นของโปรดของยูชอน ซึ่งจุนซูก็นั่งวิจารณ์ว่ามีทั้งแป้งและไขมันไม่เห็นจะมีประโยชน์เลย ทำให้อ้วนอีกต่างหาก และหัวเราะสดใสเรียกรอยยิ้มจากทุกคนได้เป็นอย่างดี ไม้เว้นแม้แต่ยูชอน

           

                 เมื่อทานอาหารกันเสรจแล้ว จานต่างๆก็ถูกเก็บไปอย่างรวดเรว และของหวานก็พร้อมเสิร์ฟในทันที เด็กรับใช้เดินเข้ามาเติมน้ำส้มและน้ำส้มคั้นให้จุนซูอีกครั้ง

           

                        "ของคุณยูชอน เติมน้ำอัดลมอีกแก้วนึงแล้วกันครับ" จุนซูบอกเด็กรับใช้ที่มองอย่างจะรอคำสั่งอยู่

           

                 "แล้วทีนี้ค่อยๆดื่มนะครับ" จุนซูเอ่ยดักทางไว้ก่อนที่ยูชอนจะกระดกรวดเดียหมดเหมือนก่อนหน้านี้ ร่างสูกยิ้มให้อย่างจะของคุณก่อนจะยกแก้วขึ้นค่อยๆดื่ม จุนซูมองยูชอนอย่างยิ้มๆ เฮ้อ...เห็นท่าทางน่ารักแบบนี้แล้วอดใจอ่อนไม่ได้ทุกทีเลย

          

                         "หนูจุนซูจ๊ะ ของหวานเนี่ยใช้นมสดทำนะลูก ไม่ได้ใช้กระทิ ทานได้ไม่อ้วนหรอกลูก" คุณนายปาร์คเอ่ยบอกจุนซูเมื่อเห็นว่าร่างเล็กไม่ยอมแตะของหวานเลย จุนซูยิ้มให้อย่างสุภาพและตักของหวานขึ้นชิมพอเป็นมารยาท ก็ปกติไม่ทานข้าวเย็นนี่นา วันนี้กินไปตั้งเยอะแล้วถ้ากินของหวานอีกมีหวังได้ล้วงคออ้วกออกมาแน่ๆเลย

           

                         "หนูจุนซู วันนี้นอนกันที่นี่นะลูก" คุณนายปาร์คเอ่ยถามจุนซูอย่างรักใคร่

           

             "ไม่ครับ ผมจะกลับไปนอนที่คอนโด" เป็นยูชอนที่โผลงออกมาทั้งๆที่ปากยังมีของหวานอยู่

           

             "จ่ะลูก เดี๋ยวให้คนรถไปส่งนะ" คุณนายปาร์คเอ่ยบอกลูกชายอย่างเอาใจสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด

           

                         "ถ้างั้นคุณยูชอนกลับไปคนเดียวนะครับ เพราะคืนนี้ผมจะนอนที่นี่" จุนซูเอ่ยบอกน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวที่จะใช้เฉพาะกับยูชอนเวลาดื้อ

           

                         "จุนซูอ่ะ กลับด้วยกันสิ"

           

            "ก็ผมอยากนอนที่นี่นี่ครับ คุณยูชอนอยากกลับก็กลับไปคนเดียวสิ" จุนซูยังคงยืนยันคำเดิม ทำเอาคนในห้องมองหน้ากันไปมา ไม่เว้นแม้แต่คุณนายปาร์ค ที่หันไปมองแม่บ้านคนสนิทอย่างหวาดๆ

           

                        "ก็ได้ แม่ครับคืนนี้ผมนอนที่บ้านนะครับ" อึ้ง! อึ้ง!! อึ้ง!!! และอึ้ง!!!! เป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันแล้วที่ยูชอนทำให้คนทั้งบ้านแปลกใจได้ขนาดนี้

           

                         "จ่ะลูก แม่ให้เด็กทำความสอาดห้องหนูทุกวันเลยนะ เดี๋ยวป้าให้เด็กจัดห้องให้หนูจุนซูนะลูก" คุณนายปาร์คหันมากบอกจุนซูด้วยรอยยิ้มดีใจ

<